كاش ميشد بر جدايي خشم كرد شاخه هاي نسترن را با تواضع پخش كرد .
  كاش ميشد خانه اي از مهر ساخت مهرباني را در آن سرمشق كرد روي دلهايي حقيقي نقش كرد.
  یادمان باشد اگر شاخه گلی چیدیم وقت پرپر شدنش سوزو نوایی نکنیم.
  یادمان باشد سر سجاده عشق جز برای دل محبوب دعایی نکنیم.
  یادمان باشد ازامروزخطایی نکنیم.گرچه درخود شکستیم صدایی نکنیم .

به محض ان که عشق روح انسان را لمس می کند، ان را برای همیشه تغییر می دهد .

چشم ها، که اینه روح هستند  ،درخششی می یابند که این جهانی نیست،زیرا عشق خالص

از مبدئ می ایند که ما فقط می توانیم احساسش کنیم.اگر عشقی خاص و غیر خود خواهانه

نسبت به کسی دارید، می توانید از این انرژی باور نکردنی بهره مند شوید.

                 محبت کردن،محبت دیدن است.

     او مشعل زیبایی اش را با خود حمل می کرد و لاجرم بر ان واقف بود.

او به هر اتاقی که وارد می شد مشعل زیبایی اش را افراشته با خود داشت.

زیبایی اش را پوشانید و از زیر یکنواختی بار که بر دوشش بود شانه خالی می کرد.

با این همه زیبایی اش اشکار بود تحسینش میکردند.دوستش داشتند.

                                                                                  ویرجینیا وولف