عشق یعنی...

(بدون عنوان)

اسا — Mon, 06 Jun 2011 09:27:01 GMT

ازت بدم میاد

خیلی خیلی خیلی....

به خاطر همه چیییییییییییییییییییییییییییییییییییی!

من اومدم!

اسا — Wed, 01 Jun 2011 12:49:37 GMT

سلام

خیلی وقته به وبلاگم سر نزده بودم.حتی اسمشم یادم رفته بود.کلی گشتم تا پیداش کردم!

بازم می خوام شروع کنم به نوشتن حرف های دلم!!!

(بدون عنوان)

اسا — Sat, 10 Jan 2009 08:42:47 GMT

فردی به زاهدی بر می خورد که ساعتها و روزهای خویش را زیر سایۀ درختی می گذراند و بدون توجه به گذر زمان و ایام، استراحت کرده صفا می برد. به نزدیک وی می رود و می پرسد:
- این چه زندگیست که می گذرانی؟ روزهای خود را به بطالت زیر سایۀ این درخت و بدون آینده نگری طی می کنی؟ آیا همسر و فرزند نداری؟
زاهد کلاه خود را بالا می برد و نگاهی به او می اندازد و می گوید:
- خیر. می گویی چه کنم؟
- برای زندگی خود تلاش کن. فعالیت و کار کن و هنر و پیشه ای یاد بگیر.
- بعد چه؟
- بعد تو را به خاطر هنری که داری استخدام می کنند. حقوق خوب می گیری و کم کم معروف می شوی.
- بعد چه؟
- بعد با پولی که به دست آورده ای خانه ای بخر. خانه ای بزرگ با مستخدمین فراوان.
- بعد چه؟
- سپس می توانی به خواستگاری زنی بروی و به خانه آوری و فرزندان خوبی داشته باشی.
- بعد چه؟
مرد که کم کم حوصله اش سر می رود، می گوید:
- خب بعد با داشتن مستخدمین و همسر خوب و فرزندان توانا می توانی با خیال راحت زیر سایۀ درختی استراحت کرده از زندگی خود لذت واقعی ببری. آن زمان از زندگی خود رضایت خواهی داشت.
زاهد لبخندی می زد و می گوید:
- همین الان هم مدتهاست که من از زندگی خود رضایت مندم و هیچ آرزویی ندارم و زیر سایۀ همان درخت لمیده ام.
و کلاه خویش پایین می کشد و مرد را در بهت وامی گذارد.

نکته ای که باید به یاد داشته باشیم این است که خوشبختی، همان رضایت از ایام است و دیگر هیچ. زمانی که احساس رضایت نداریم، ما خوشبخت نیستیم و نیازمندانی پر درد و ناتوانیم. توانمند کسی ست که لحظه لحظۀ عمر وی - چه پر محنت، چه پر ثروت - برایش سراسر رضایت و پر ز نعمت است.

(بدون عنوان)

اسا — Sun, 30 Nov 2008 09:57:15 GMT

دیگه خوب شدم و حالم خیلی بهتر شده.

ممنونم اگه واسم دعا کردین...

(بدون عنوان)

اسا — Fri, 07 Nov 2008 13:50:44 GMT

سیاه سرفه گرفتم. واقعا" باور نکردنیه. که منووو این بیماریهای زمان شکلات میرزا... اصلا" منقرض شده بود نمی دونم از کجا اومده و از کجا به من رسیده. خدا به دادم برسه .فقط خوبیش اینه که یه هفته مدرسه نمیرم. تازه امروز اولین روزش بود.واقعا" عشق و حاله........جاتون خالی.

برام دعا کنید زودتر خوب بشم....

فعلا"

قرارمون پیش خدا ...

اسا — Fri, 17 Oct 2008 17:26:37 GMT

من رفتم . .

قرارمون پیش خدا ...

(بدون عنوان)

اسا — Sat, 06 Sep 2008 13:52:46 GMT

آدما فقط یک قلب دارند پس فقط باید یه نفررو دوست داشته باشند.نمی شه توی یه قلب دو نفر رو راه داد.با هر قلبمون یه نفر رو دوست داشته باشیم.نمی شه عاشق دو نفر بشیم..

(بدون عنوان)

اسا — Sat, 06 Sep 2008 13:50:19 GMT

خداوند روز اول آفتاب را آفرید روز دوم دریا را آفرید روز سوم صدا را آفرید روز چهارم رنگ ها را آفرید روز پنجم حیوانات را آفرید روز ششم انسان را آفرید ...و خداوند اندیشید که چه چیز کم است پس روز هفتم تو را برای من آفرید.

...

اسا — Mon, 14 Jul 2008 11:08:06 GMT

چیز ها دیدم در روی زمین:

کودکی دیدم،ماه را بو میکرد.

قفسی بی در دیدم که در آن،روشنی پرپر میزد.

نردبانی دیدم که از آن عشق می رفت به بام ملکوت.

من زنی را دیدم،نور را درهاون می کوبید.

ظهر در سفره آنان نان بود،سبزی دوری شبنم بود،

کاسه داغ محبت بود.

من گدایی دیدم،در به در می رفت آواز چکاوک می خواست

و سپوری که به پوسته خربزه می برد نماز.

بره ای را دیدم، بادبادک می خورد

من الاغی دیدم، یونجه را می فهمید

در چراگاه نصیحت، گاوی دیدم سبز

شاعری دیدم هنگام خطاب ،به گل یاسمن می گفت: شما

من کتابی دیدم،واژه هایش همه از جنس بلور

کاغزی دیدم از جنس بهار.

موزه ای دیدم ،دور از سبزه

مسجدی دور از آب

سر بالین فقیهی نومید،کوزه ای دیدم لبریز سؤال

...

من قطاری دیدم، روشنایی می برد.

من قطاری دیدم،فقه می برد و چه سنگین می رفت.

من قطاری دیدم،که سیلست می برد و چه خالی می رفت.

من قطاری دیدم،تخم نیلوفر وآواز قناری می برد.

...

پیغام ماهی ها

اسا — Mon, 14 Jul 2008 10:21:37 GMT

رفته بودم سر حوض

تا ببینم شاید،عکس تنهایی خود را درآب

آب در حوض نبود.

ماهیان می گفتند:

((هیچ تقصیر درختان نیست.

ظهر دم کرده تابستان بود،

پسر روشن آب ،لب پاشویه نشست

و عقاب خورشید ،آمد اورا به هوا برد که برد.

به درک راه نبردیم به اکسیژن آب.

برق از پولک ما رفت که رفت.

ولی آن نور درشت،

عکس آن میخک قرمز در آب

که اگر باد می آمد دل او،پشت چین هاغی تغافل می زد،

چشم ما بود.

روزنی بود بهاقرار بهشت.

تو اگر در تپش باغ خدا را دیدی، همت کن

و بگو ماهی ها،حوضشان بی آب است.))

باد می رفت به سروقت چنار.

من به سر وقت خدا می رفتم.